Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ 1930-1940

                               Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ 1930-1940

Στις 6 Απριλίου 1941 η Γερμανία μετά από ένα σκληρό αγώνα στα σύνορα Ελλάδας,Βουλγαρίας,και Γιουγκοσλαβίας κατάφερε να ξεπεράσει τι σκληρή  αντίσταση της Ελλάδας και εισέβαλε στη χώρα.

   Κατά τη διάρκεια της κατοχής του AXIS η Ελλάδα είχε διαιρεθεί σε τρεις κατοχικές δυνάμεις.

Γερμανικές, Ιταλικές, και Βουλγαρικές Ζώνες.

   Οι  Γερμανοί και Βούλγαροι στης ζώνες κατοχής τους είχαν επιβάλλει δρακόντεια μέτρα επιβίωσης για τον πληθυσμό της και ανεπανόρθωτες καταστροφές για την Ελλάδα γενικότερα.    Η ζωή στην Ελλάδα στην περίοδο 1930-1940 ήταν μια υπεράνθρωπη δοκιμασία επιβίωσης για τον ελληνικό λαό  όπου ο στενός κοινωνικός σύνδεσμος είχε διασπαστεί και η διακυβέρνηση της χώρας ήταν ανύπαρκτη.

   Η συνήθειες που κρατούσαν την κοινωνία στενά συνδεδεμένη είχαν μετατραπεί σε αχανή και σκληρό ανταγωνισμό και κατάθλιψη λόγω της Γερμανικής κατοχής και του μετέπειτα εμφυλίου πολέμου.

   Η ημέρα της εισβολής των Γερμανικών δυνάμεων στην Ελλάδα είναι βαθιά ριζωμένη στην μνήμη μου και η φρικιαστικές στιγμές που έζησα μαζί με τους γονείς μου και της δύο αδελφές μου, μου είναι και θα παραμείνουν αξέχαστες.

   Αυτή την τραγική ημέρα ο πατέρας μου εργαζόταν στην μικρή μας φάρμα ανοίγοντας ένα χαντάκι, προσπαθώντας να βρει νερό για το πότισμα του κήπου μας, όταν ένα από τα Γερμανικά αεροπλάνα τα ονομαζόμενα Στούκας πετούσε πάνω από τη μικρή μας φάρμα και αντελήφθη το χαντάκι που έσκαβε ο πατέρας μου. Το αεροπλάνο έκανε στροφή και άρχισε να περιστρέφεται πάνω από τη φάρμα μας προφανώς να διαπιστώσει τη ακριβός έργο πραγματοποιούταν. Έκανε επανειλημμένες στροφές και σε κάθε στροφή κατέβαινε ποιο χαμηλά για να δει και βεβαιωθεί περισσότερο ή να συλλέξει ποιο ακριβείς φωτογραφίες του έργου. 

   Ο πατέρας που τώρα είχε σταματήσει το σκάψιμο, κάλεσε τη μάνα μου να πάρει της δύο αδερφές μου και εμένα και να έλθει μέσα στο χαντάκι στο βαθύτερο σημείο που ήταν περίπου δύο μέτρα. Η μάνα μου γρήγορα άρπαξε της δύο κόρες της την Ελένη δύο ετών και την Ελεφτερια 13 ημερών και εγώ 5 ετών και όλοι μαζί τρέξαμε μέσα στο χαντάκι με το αεροπλάνο να εξακολουθεί να περιστρέφεται πάνω από τα κεφάλια μας.

Όλοι μαζί τώρα σφιχταγκαλιασμένοι μέσα στο χαντάκι με της δυο αδελφές μου να κλαίνε και όλοι τρομοκρατημένοι  παρακολουθώντας το αεροπλάνο να περιστρέφεται επίμονα και το βουητό του να στέλνει ρίγος σε ολόκληρη την οικογένεια.

Αυτή τη φορά το αεροπλάνο κατέβηκε τόσο χαμηλά όσο του επέτρεπαν ή κορυφές των δέντρων, και γυρίζοντας το αεροπλάνο στο πλευρό έτσι ώστε ο πιλότος να έχει πλήρη ορατότητα του έργου και στην προκειμένη περίπτωση το χαντάκι που έσκαβε ο πατέρας μου, και συγχρόνως όλοι μας μέσα απο το χαντάκι να βλέπουμε το πρόσωπο του πιλότου με το κράνος στο κεφάλι του,να μας κοιτάζει επίμονα.

Αυτή ήταν και η τελευταία στροφή του αεροπλάνου, που εξαφανίστηκε στον ορίζοντα και μας άφησε να ησυχάσουμε για σήμερα.

   Η μάνα μου που πραγματικά ήταν στύλος και πηγή θάρρους για τα παιδιά της προσπαθούσε απεγνωσμένα να δώσει θάρρος σε όλους μας και περισσότερο στης δύο αδελφές μου, τελικά πήρε μια ανάσα ανακούφισης, και όλοι μαζί γυρίσαμε στο σπίτι μας με την ελπίδα ότι ξεπεράσαμε για σήμερα μια άσχημη και ασυνήθιστη για όλους μας ημέρα. 

Ο πατέρας μου δεν είχε πολύ καιρό που σηκώθηκε από το κρεβάτι που ήταν άρρωστος για  έξι μήνες από κρυοπαγήματα μετά από την επιστροφή του από τον αλβανικό πόλεμο εναντίον των Ιταλικών δυνάμεων όπου ο Ελληνικός στρατός έδωσε αγώνα επιβίωσης όχι μόνον από της εχθρικές σφαίρες, αλλά και την πείνα και ενδυμασία αφού τα ρούχα τους και τα  υποδήματα τους είχαν φθαρεί και δεν προσέφεραν καμία προστασία με αποτέλεσμα να πολεμούν ξυπόλητοι και αρκετοί στρατιώτες να υποστούν κρυοπαγήματα στα πόδια και ένας από αυτούς ηταν και ο πατέρας μου.

Από της ιστορίες που μας έλεγε οι στρατιώτες κατέφευγαν μέσα στης αχυρώνες ψάχνοντας μέσα στο άχυρο να βρουν ότι ήταν δυνατόν να τρώγεται για να επιβιώσουν.

Τα κατάφεραν να επιβιώσουν νηστικοί αλλά αρκετοί δεν το κατάφεραν να αποφύγουν τα κρυοπαγήματα.

Ο πατέρας μου μετά το μακροχρόνιο αγώνα στην πρώτη γραμμή και την αρρώστια του στο κρεβάτι με κρυοπαγήματα άρχισε με δυσκολία να βοηθάει τη μάνα μας που είχε αναλάβει όλες της υποχρεώσεις της οικογένειας αδιαμαρτύρητα και με απόλυτη υπευθυνότητα πάλεψε και κατάφερε να διασώσει την  οικογένεια.

Δεν υπάρχουν λέξεις στο μυαλό μου να περιγράψω τον αγώνα της και τη γιγαντιαία προσπάθεια της, και όλοι μας στην οικογένεια χρωστάμε τη ζωή μας στη μάνα.

Ο χαρακτήρας της ήταν ασύγκριτος και ήταν σε θέση να φέρει εις πέρας κάθε αποστολή.

Ποτέ δεν ζήτησε αγαθά για τον εαυτό της και θα έδινε και τη ζωή της για την οικογένεια.

Δεν της έλειψε το χαμόγελο από το πρόσωπο και είχε πολύ θετικό χαρακτήρα.

Είμαι πολύ περήφανος για αυτή και ότι έχω γράψει το έγραψα με βουρκωμένα μάτια στη θύμηση της.

Έκανες ότι έπρεπε για εμάς μάνα, αναπάυσου όπου και αν βρίσκεσαι, εμείς θα σε θυμόμαστε και θα σε έχουμε στην καρδιά μας για πάντα.

Αξίζει να αναφερθεί ότι ο υπεράνθρωπος αγώνας που έδωσε ο πατέρας καθώς και αρκετοί άλλοι στρατιώτες για την πατρίδα δεν είχε καμία απολύτως αναγνώριση.

Ο πατέρας εργάστηκε σκληρά στη μικρή μας φάρμα και η δουλειά του θα είναι δήγμα επιμονής να προσφέρει στην οικογένεια.

Τα έργα του θα είναι ο μάρτυρας της σκληρής ζωής που πέρασαν μαζί με τη μάνα μας και μάθημα για τα παιδιά τους που πραγματικά θαυμάζουμε την αντοχή τους.

Αξίζει η μικρή μας φάρμα να παραμείνει στο όνομα της οικογένειας στο μέλλον σαν ένδειξη σεβασμού και αναγνώρισης της σκληρής τους δουλειάς των γονιών μας για τα παιδιά τους.  Ο πατέρας ήταν απελπιστικά προσκολλημένος στο τσιγάρο με αποτέλεσμα στο τέλος να χάσει και τη ζωή για αυτό.

Ο πατέρας και η μάνα ήταν απαραβίαστα συνεπείς στης συναλλαγές τους και ο λόγος τους ήταν συμβόλαιο η δε χειραψία τους ήταν η υπογραφή τους και αυτό βοήθησε αρκετά στην διαβίωση της οικογένειας. 

Αυτό ήταν το φαινόμενο της γενιάς τους που ο λόγος τους είχε περισσότερο αξία από ένα κομμάτι χαρτί.

Από τον Απρίλιο του 1941 εισβολή των Γερμανών μέχρι τον Οκτώβριο 1944 απελευθέρωση από τους Γερμανούς η γενική κατακραυγή των Ελλήνων ήταν τα  απερίγραπτα ομαδικά εγκλήματα των

Γερμανικών και Βουλγαρικών AXIS δυνάμεων.

Κατά τη διάρκεια της κατοχής των Γερμανικών και Βουλγαρικών δυνάμεων 250.000 στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους, και περίπου 300.000 άμαχος πληθυσμός σχεδόν ολόκληρος η εβραϊκή κοινότητα στην Ελλάδα απεβίωσαν από αρρώστιες και την πείνα, ή εκτελέστηκαν από τους

Γερμανούς που επιδίωκαν την εξόντωση των Εβραίων.

Το Δεκέμβριο 1944 μετά από δύο μήνες από την αποχώρηση των Γερμανών η Ελλάδα άρχισε τον εμφύλιο πόλεμο που έληξε τον Οκτώβριο 1949 με απώλειες τον εθνικών δυνάμεων 48.000 και πολυάριθμες απώλειες σε άμαχο πληθυσμό.

Η σκληρή αντίσταση και από της δύο πλευρές που ο απώτερος σκοπός τους ήταν η νίκη, έφερε την Ελλάδα σε απελπιστική θέση και χιλιάδες άμαχος πληθυσμούς έχασαν τη ζωή τους από την πείνα και διάφορες ασθένειες.

Μικρά παιδιά είχαν βγάλει πληγές στο κεφάλι από τα εκτεθειμένα πτώματα και από πληροφορίες των Γιατρών της Ούντρας αιτία ήταν η Μέλισσες που μετέφεραν το μολυσμένο αίμα τον θυμάτων στα φρούτα και λαχανικά και αρκετά παιδιά έχασαν τα μαλλιά τους και δημιούργησαν ανοιχτές πληγές στο κεφάλι. Ένας από αυτά τα παιδιά ήμουν και εγώ που υπέφερα για αρκετό καιρό. Μετά την αποχώρηση των Γερμανικών δυνάμεων, ο Ελληνικός λαός άρχισε να επιστρέφει στα χωριά τους για όσους τα είχαν εγκαταλείψει για να βρουν τα σπίτια τους καμένα και τα ζώα τους να μην υπάρχουν και οι ποιο τυχεροί να βρουν τα σπίτια τους αδειανά.

Ο σκληρός αγωνας του ΕΑΜ -ΕΛΑΣ τα λεγόμενα Δεκεμβριανά που άρχισε μετά την αποχώρηση των Γερμανών ηταν απερίγραπτα σκληρός και απάνθρωπος εμφύλιος αγώνας για την Ελλάδα όπου άνδρες και γυναίκες οπλισμένοι άρχησαν να κινούνται ανάμεσα στον άμαχο πληθυσμό χωρίς κανείς να ξέρει σε ποια παράταξη ανήκουν. 

Τα Σχολεία έκλεισαν επανειλημμένως και μερικές φορές μακροχρόνια.

Αρκετά παιδιά δεν συμπλήρωσαν της σπουδές τους και αρκετά δεν τελείωσαν ούτε το δημοτικό σχολείο.

Αρκετές νύχτες οικογένειες έπρεπε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους για όσους είχαν και να κρυφτούν σε κάποιο απόμερο μέρος κάτω από τα άστρα του Ουρανού, αν υπήρχαν πληροφορίες ότι θα περάσουν οι αντάρτες το βράδυ.

Αυτό συνεχιζόταν επανειλημμένα και υπήρξανε περιπτώσεις που είχαμε περάσει ολόκληρες νύχτες χωρίς ύπνο αν έτυχε να βρέχει ή να κάνει κρύο.

Εγώ είχα αρρωστήσει από πνευμονία και η αδερφή μου Ελευθερία από ρευματισμούς, που σαν αποτέλεσμα είχαν επίδραση στην καρδιά της από την οποία και πέθανε στης 2 Δεκεμβρίου 1994 53 χρονών.

Το ΕΑΜ- ΕΛΑΣ τελικά ηττήθηκε στην γενναία μάχη του Γράμμου και οι συμμετέχοντες στον αγώνα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ επαναπατρίστηκαν στης Κομουνιστικές χώρες αφήνοντας πίσω ορφανά παιδιά στην φροντίδα του εξαθλιωμένου Ελληνικού κράτους. Ένας από αυτούς καλός φίλος εδώ στην

Αυστραλία.

Τα παιδιά εκείνης της εποχής, τα ονομαζόμενα ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ πέρασαν υπεράνθρωπα σκληρές ζωές που εύχομαι κανείς να μην τις ξαναζήσει.

Τα παιδιά της κατοχής είδαν και άκουσαν φρικιαστικές ιστορίες που διαπράχθηκαν από της αντιμαχόμενες παρατάξεις στο πεδίο της μάχης.

Τα παιδιά της κατοχής άκουσαν τα βογκητά γυναικών που υποχρεώθηκαν να γεννήσουν τα παιδιά τους μέσα σε σπηλιές ή στην αυλακιά στη μέση στο χωράφι την ώρα που έσπερναν το καλαμπόκι για τη φαμελιά τους.

Τα παιδιά της κατοχής δεν έζησαν την παιδική ξένοιαστη ζωή, και κοιμήθηκαν νηστικά ξυπόλυτα και άπλυτα χωρίς κρεβάτι πάνω  στο υγρό χώμα, και σαν αποτέλεσμα να αρρωσταίνουν από πνευμονία, ρευματικές παθήσεις και πολλαπλές άλλες ασθένειες.

Τα παιδιά της κατοχής δεν έδωσαν τον αγώνα της ευγενούς άμιλλας στο χώρο του στίβου, και δεν τους δόθηκε η ευκαιρία αποδείξουν της ικανότητες τους γιατί έπρεπε να κρυφτούν μακριά από τα σχολεία τους, και τα σπίτια τους, μαζί με τους γονείς τους για να σώσουν τη ζωή τους.  

Τα παιδιά της κατοχής μεγάλωσαν με ψυχολογικά τραύματα που τα έσερναν ή τα σέρνουν για το υπόλοιπο της ζωής τους χωρίς καμία μέριμνα ή βοήθεια από το Ελληνικό κράτος.

Τα παιδιά της κατοχής μεγάλωσαν χωρίς την στοργική φροντίδα της μάνας και του πατέρα που έχασαν, πολεμώντας για αυτά, και η απουσία τους παρέμεινε αναπλήρωτη στην καρδιές τους.

Τα παιδιά της κατοχής δεν έζησαν την ξένοιαστη οικογενειακή ζωή που είναι απαραίτητη για τη μετέπειτα οικογενειακή ζωή τους, και πολλά ανέλαβαν τη φροντίδα  επιβίωσης για τα μικρότερα αδέλφια και αδελφές τους.

Τα παιδιά της κατοχής ήπιαν το ψαρόλαδο με το κουτάλι του φαγητού, και πήγαν στο σχολείο νηστικά για να πιουν το γάλα από σκόνη με κακάο που το χορηγούσε η Ουντρα για να περάσουν την ημέρα.

Τα παιδιά της κατοχής μεγάλωσαν με λαστιχένια παπούτσια ή γαλότσες που ήταν ανθυγιεινά και δεν προσέφεραν καμία προστασία εκτός από το νερό και την υγρασία.

Η μετέπειτα ζωή των παιδιών της κατοχής ήταν σκληρός και επίπονος αγώνας αλλά το βάπτισμα πυρός που πέρασαν στα αρχικά χρόνια της ζωής τους τα βοήθησε να ξεπεράσουν τα εμπόδια και αρκετοί να έχουν εξαιρετικά αποτελέσματα στη ζωή τους

Τελειώνοντας εύχομαι στο μέλλον να μην υπάρξουν τέτοιου είδους στιγμές σε κανέναν και ιδιαίτερα σε μικρά παιδιά.

Για όσους υπάρχουν στη ζωή σας στέλνω της πιο θερμές μου ευχές  και να είστε υπερήφανοι που τα καταφέρατε στη ζωή χωρίς τη βοήθεια κανενός.

Τα ποιο θερμά συγχαρητήρια για ολους μας που καταφέραμε να επιβιώσουμε και πετύχουμε στη ζωή με της δικές μας δυνάμεις με το κεφάλι ψηλά.

Είμαστε τα παιδιά της κατοχής και δεν χρωστάμε σε κανέναν.

Θα ήθελα να σας αγκαλιάσω όλους και να μοιραστώ μαζί σας ένα δάκρυ,ακούγοντας της τραγικές σας ιστορίες.

Βασίλειος Τσέλιος